Ethiopia’s Fragmented Elites: Origins and Syndromes. Messay Kebede

July 17th, 2013 Print Print Email Email

One question that regularly and intensely consumes the mind of many Ethiopians is the question of knowing why Ethiopian elites are unable to work together. Especially those opposing the TPLF regime, even though they are well aware that the regime is their common enemy, invariably prove unable to agree on a common political agenda, let alone to act in concert to remove their common foe. Is the failure to act jointly due to irrational forces or is it the outcome of definite causes that are susceptible of a rational explanation? This paper is an attempt to rationally comprehend the failure, with the hope that some such comprehension will have a liberating impact, obvious as it is that the conscious awareness of the forces of division is liable to significantly reduce their grip on the mind of Ethiopian elites.

The first answer that springs to mind to the question why Ethiopian elites are unable to work together is, of course, the lack of unity. But the latter is more of a question than an answer. For, why is there such a deficiency of unity? Why are elites, despite their enduring frustration toward the regime, nay their recurring conviction that the regime is leading the country to chaos, incapable of overcoming their divisions?

The seriousness of the matter forces us to look for causes transcending the immediate preoccupations of Ethiopian elites, the very ones having to do with historical reasons. I submit that the most compelling causes are historical in that the lack of unity is a product of the ideological and political struggles since the dawn of the Ethiopian process of modernization. Let me explain.

Socio-Historical Causes

The appearance of a centralized and oppressive government and its ever-tightening grip over the country as essential ingredients of the Ethiopian process of modernization have entailed a growing rivalry over the control of power and wealth among old and emerging elites. As the progress of modernization modified the Ethiopian social fabric, the rivalry intensified. It reached its peak in the 60s when the conflict between the old nobility and the imperial state on the one hand and the various modern sectors (students, intellectuals, the emerging bourgeoisie, the bureaucratic and military elites, etc.) on the other hand increasingly took a political and ideological form.

Where there is no enough wealth, state power becomes the privileged instrument to exclude competitors. The need to exclude generates, in turn, radical ideologies either in the form of hardened conservatism or extreme revolutionarism. The function of radical ideologies is to justify the political exclusion of opponents. Thus, to the conservatism of the nobility and the imperial state in the 60s and early 70s, students and intellectuals opposed socialism and ethnonationalism. The ideology of socialism allows elites to claim that they are the sole representatives of the working people, thereby depriving other competing elites of the right to represent the overwhelming majority of the people. As to ethnonationalism, it restricts the right to represent a given ethnic group to native elites, and so denies all political legitimacy to non-kin elites. Unsurprisingly, both ideologies justify absolute power as necessary to effect the exclusion.

The characteristics of a state whose function is to exclude rivals are quite different from a democratic state. In the latter, not only conflicts are recognized, but they are also provided with the means of reaching an accommodation based on the verdict of the people. The provision of accommodation prevents the recourse to violence to settle disputes. By contrast, the excluding state rejects all form of accommodation, leaving to opponents no other choice than the overthrow of the state by violent means.

This politics of exclusion foments a culture of confrontation pursuing a zero-sum game. The fact that winners take all, in addition to exasperating the conflicts between elites, inaugurates an endless cycle of violent confrontations during which one group overthrows the ruling elite until it is itself overthrown by another group and so on. The intensification of conflicts undermines the unity of the country and, most of all, weakens the ability of elites to work together by fostering a culture of mutual animosity and mistrust. As a result, the effort to generate a democratic state is repeatedly foiled. Clearly, these characteristics trace an accurate portrait of the Ethiopian state and elites.

The main drawback of a state practicing exclusion is the lack of legitimacy. One group subduing other groups by means of force does not mean that the subdued groups recognize the authority of the state and are willing to obey. On the contrary, the groups are in a state of permanent rebellion and are just waiting for the opportunity to reverse the situation in their favor. However, their expectation makes victims of the lack of legitimacy of the state by nurturing an anarchic idea of entitlement to power. Indeed, where the state lacks legitimacy, many individuals feel entitled to aspire for the ownership of power. This aspiration stands in the way of the effort to create a collaborative spirit among elites by ignite mistrust and rivalry.

A pertinent illustration of fragmentation is the tendency to create parties revolving around individuals rather than being based on ideas and goals. Nothing better confirms the truth of this analysis than the anarchic proliferation of parties in Ethiopia whose number is estimated to be more than eighty. Worse yet, these parties have the tendency to split into smaller parties because disagreements cannot be managed democratically. Given that influential individuals consider political parties as their private possession, they are apt to create a splinter party by walking away with their followers each time internal disputes arise.

Extraverted Psyche

One must not forget that the flourishing of radical ideologies in Ethiopia is a direct consequence of modern education. Insofar as a system of education alien to the country’s history and culture has shaped modern Ethiopian elites, it has greatly facilitated the absorption of imported ideologies. The main outcome of Western education is not only to undermine the inherited common culture, but it is also to inculcate the paradigm of modernity versus tradition. The weakening of the common culture lessens unity while the paradigm of modernity values imitativeness by advocating the rejection of whatever is traditional as uncivilized, backward and by painting Western countries as the model to follow.

This copyism or extraverted psyche is one of the reasons why the modern educated sector of Ethiopian society easily adopted Marxism-Leninism, which was the dominant ideology in the 60s and early 70s. The Marxist-Leninist definition of political struggle as a resolute elimination of rivals, as opposed to the accommodative stand of democracy, became the rule for Ethiopian elites, while ideological radicalization further exasperated their conflicts to the point where they were perceived as irreconcilable. The high point of these antagonistic relationships was none other than the insidious proliferation of ethnonationalism among the educated elites.

The Lack of Galvanizing Ideas

The progressive decline of the fascination with Marxism-Leninism as a result of repeated economic and political failures of socialist countries and the prevalence of liberal democracy constitute an additional reason for the fragmentation of elites. The undeniable power of Marxism-Leninism was that it was a galvanizing ideology in that it identified the interests of elites with the liberation and empowerment of the working masses. The identification provided a nationalist vision investing elites, especially students and intellectuals, with the electrifying mission of becoming the liberators of the masses from oppression and exploitation and of their country from imperialism. Liberalism offers none of the excitements associated with revolutionary goals.

True, liberalism can inspire a fervent defense of freedom that can be as revolutionary as the idea of socialism. But we must see it in the context of Ethiopia, that is, of a mentality not yet emancipated from the totalitarian doctrine of the 60s. Such a mentality could not but amalgamate liberalism with Leninism, the outcome of which is the confusion of liberalism with individualism. The attempt to combine ethnonationalism with liberal principles, as sadly exemplified by the ruling ideology of the TPLF, is the worst form of the confusion.

The amalgam tries to apply liberalism while suppressing freedom in all its manifestations because of the Leninist remnant of politics defined as exclusion of opponents. Together with the caricature of liberalism by those who control power, there spreads among elites the interpretation of liberalism in the direction of selfish individualism. For this distorted liberalism, individuals should not be concerned about other people; their only worry should be their own interests so that all pursuit of grand causes is devalued. Clearly, where egoistic individualism becomes the norm, unity of purpose among elites is difficult to achieve.

In Ethiopia, the unity of purpose has been seriously hindered both by the proliferation of ethnonationalist ideologies and by the inability to find a matching or counter ideology against ethnonationalism. The choice is reduced to being either a supporter, an opponent, or a resigned tolerant of ethnonationalism. The perversion of Ethiopia with ethnonationalist ideologies is a stumbling block to the formation of a common purpose if only because the threat to the integrity of the nation deprives competitors of a common cause. Since elites rejecting the Ethiopian nationhood aspire either to secede or to become dominant, they cannot work together with those who defend the unity of the nation, still less can they accept an all-embracing ideology.

Divide-and-Rule Strategy and the Politics of Fear

Given that the fragmentation of Ethiopian elites along ethnic lines is the work of the TPLF, it follows that the main culprit for the lack of unity is the TPLF regime itself. It is important to note here that the TPLF did not only divide Ethiopia along ethnic states, but it also opted for a terrorist method of government, the essential function of which is the inculcation of fear. Government by fear has a paralyzing effect: though the overwhelming majority of elites is set against the regime, it cannot act in concert to get rid of the regime because of the paralyzing effect of fear. Instead of action, resignation takes the lead with the consequence that the dislike of the regime never transcends the subjective realm of feelings so as to translate into political action.

Be it noted that one of the effects of fear is the propensity to justify the postponement of political action. Indeed, fear provides justification for not acting together by enhancing little differences to the level of a fundamental disagreement. To the question of why opponents do not act together to remove the regime, the ready answer is the absence of agreement. Magnifying minor differences is how fear camouflaged itself into a valid reason for not acting, thereby avoiding the risks and dangers implied in political action. Not only does fear paralyze, but it also inspires fragmentation as a way of deferring political action. It is because dictatorial governments know that elites broken by fear cannot act in concert that they resort to systematic campaigns designed to spread fear.

In default of promoting action, fear encourages wishful thinking. Terror induces hope but in the form of magic or fantasy. Evidence of this is the recurrent predication of an imminent collapse of the regime by many opponents. By underestimating the strength and survival capacity of the regime, they tell us that it is on its last legs, though nothing is being done to turn the hope into reality. This kind of magical faith is another way of avoiding the risks and sacrifices necessary to actually remove the regime. There is some consolation in doing nothing when it is believed that magical forces are bound to intervene in our favor.

Beyond the Humiliated Generation

All the defects hampering rival elites pertain to a generation that has gone through the bitter experience of defeat and humiliation. The dreams of the generation of the 60s and early 70s have been squashed by the victory of the Derg whose dictatorial rule decimated its morale and that of their offspring. Both were offered nothing but the humiliation of a massive exodus. Whether they stayed in the country or left, all experienced another cycle of humiliating events when they witnessed, powerless, the defeat of the Ethiopian army, the invasion of the country by an ethnic army, and the secession of Eritrea. It is hard not to infer from these events a severe damage to Ethiopian nationalism and an erosion of self-confidence such that the generation’s belief in its ability to accomplish great things has received a deadly blow. Without self-confidence, the readiness to unite for a great cause is also likely to suffer gravely.

Defeat and humiliation entail leadership crisis. Just as a defeated army questions the competence of its commanding officers, so too a vanquished generation loses faith in leadership. Once leadership is distrusted, the willingness to unite in an organization is drastically reduced. No less than the need to accomplish great goals, confidence in leaders is a requirement of unity. Without exaggeration, leadership crisis is one of the crucial setbacks of post-revolutionary Ethiopia, all the more so as the Ethiopian culture is prone to the cult of heroes, as witnessed by the fact that its past history shows that the death or the exceptional courage of leaders often determined the fate of wars.

It would be naive to expect from a wounded generation the solutions to Ethiopia’s numerous problems. What was ruined by one generation cannot be fixed by the same generation. True change requires, above all, culture change, which takes time because it is a matter of creativity and growth. In short, real change is a generational issue. The TPLF, secessionist groups, and their opponents are all products of the dominant culture of the 60s. Their collaborations and conflicts show that society follows a determined path until it sees a precipice. The generation that takes the precipice as a precipice, and not as a redress of a vile social order, is the one called upon to change the direction. It sees an impasse in what other characterize as positive or negative developments.

When things go wrong, the culprits and their opponents are the two poles of the same reality. To the extent that the thinking of the one is just the opposite of the other, they are one and the same, as they remain tied to each other by their very contradiction. Thus, as action and reaction, the Derg and the TPLF are one and the same. That is why many of the actions of the TPLF often give us the impression of a déjà vu. That is why also, just as the Derg, the TPLF is unable to solve the problems of Ethiopia.

The generation that is free of the thinking uniting the Derg and the TPLF is alone able to bring real change to Ethiopia. However, the condition of its emancipation grows from the previous opposition, the development of which draws the limit beyond which the precipice lies. Reaching the limit clears the ground for the new, for “where danger is, also grows the saving power,” as says Heidegger. Whether such a generation is in sight is hard to tell. One thing is sure, though: the best that the defeated generation and perhaps their immediate descendant can do is to take a hard critical look at themselves and exchange their ambition to remain makers of history for the much more subdued role of midwife of the coming repaired generation.

  1. tn.
    | #1

    interesting but i found mk thematically wrong again! mk’s brilliance is more so in deconstruction rather than on making suggestions. but here, i found his analysis failing as well but is a relative better than the amharism nostalgic fantasia lead by Professor Getachew’s (the old man on wheel chair) and Professor messfins blue party.

    how amateurish of professor mesfin when he lead these kids to go into and speak in-front of 35 ambassadors with a minimum background of political science BA, (implies a basic knowledge of conflict analysis) and create a similarity of ethiopia’s language based federalism to that of US african american/caucasian divide?

    my take is that all politics comes out of our conditioning. the deepest and unquestioned conditioning happens as kids by our parents which to the most part of ethiopia were and are farmers who rarely venture out of their communities. that means that ethnicity, language and to some part religion influence their and our conditioning.

    the problem is that, some in the past were entitled to equate their conditioning and project it to be a conditioning of ethiopia which to the most part is no longer the case. so there is a problem of understanding of existing reality and if and when there is an understanding, there is an inability to know ones capacity to be able to convert things to the way they were.

    all politics is a product of regional conditioning! the red state blue state divide is a good example!

  2. ጋዜጠኛ ብሆን?
    | #2

    በሚሉት ላይ እስማማለሁ ቢሆንም አለመስማማታችን የሚጠበቅ መሆን የለብትም ወይ? መፍትሄው የታል?

    1. ኢትይጵያ ፖለቲካ የሚመራው በዜጎቻ ተሳትፎ ብቻ እንዳልሆነ ማስረገጥ ያስፈልጋል
    ካልሆነማ እውነት ያለው መንግስት አገሪታን በራሱ እየመራ ነው የሚሉት? ተመሳሳይ ምሳሌዎችንም ለመጥቀስ ያህል የግብጽን ፖለቲካ ሁኔታን መመልከት ነው የግሪክንና ጣሊያንም አንርሳው
    2. የፖለቲካ ታሪካችንም ስናይ የውጭ አገሮች የውስጡን ቅሬታ በማስፋት ተጽዕኖ በመሪዎቻም ሆነ በሕዝባ ላይ ፈጥረዋል አሁንም ይሄ አይብስም ይላሉ?
    3. ዋናው መሪዎች የጦር መሳሪያ ከውጭ ካለገኙ በሕዝቡ ላይ መሪነታቸው ሁሌ ፈተና የወደቀ ነው
    4. ሌላው የሕዝብ መጨመርና የማምረት ቴክኖሎጂ አለመሻሻል ሕዝብን ማስተደዳደር የሚቻል አይመስለኝም
    5. አሁን ባለንበት ዓለም በራስ ምርት በራስ ሃይማኖት በራስ ቃንቃ በራስ ባህል በራስ አገር ዜጋ መመራት የሚባል ነገር አለ ነው የሚሉት? ኢትዮጵያዊም ለዚህ ሰለባ ለምን አይሆንም?
    6. ኢትዮጵያ ዙሪያዋን የተከበብችው ብዙ የፖለቲካ ችግር ያለቡቻውና ኢኮኖሚያቸውም አነስተኛ በሁኒ አገሮች ስለሆነ ይህ በራሱ ችግር አይደለም?
    7. የምሁሩ ፓለቲካ አስተዋጽኦ በተመለከት የተሳሳተ መስመር ቢከተሉም በጣም ጥቁቶቹ ናቸው ግንባራቸውን ለትግሉ የሰጡት በስተቀረ የቀረው የተሰጠውን እይበላ እንደሚያለቅስ ልጅ ነው እንጂ መረረኝ ብሎ በብዛት ሲወያይ ሲደክም አላውቅም የተማረውን ክልተማረው የምለየው የትማረው የመንግስት ከፍተኛ ተቀጣሪ ሁኖ ይህ ጎደለኝ እያለ ሲያኮርፍ ሲያግሮመርም በግል ሲሸሽ እንጂ ሕዝብ ሲመራ ይታወቃል? ምናልባት መኢሶን ልል እችላለሁ!

    ትምህርቱ ብቻ ሳይሆን ፊልሙ መጽሀፉ ዜናው ልብስ መጠጡ ስፓርቱ ትልልቅ ኢንተርናሽናል ድርጅቶች ሁል የፕሮፓጋንዳ መሳሪያዎች አይደሉም? ዘጎች ከአገራቸው እንዲሰደዱ ባለፉት 20 አመታት ክፍተኛ ነ ታዲአ ስደቱንም ቢሆንስ በማን የተቀነባረ ነው?

  3. ፍሥሓ
    | #3

    “It would be naive to expect from a wounded generation the solutions to Ethiopia’s numerous problems. What was ruined by one generation cannot be fixed by the same generation.”

    I had hoped otherwise and argued elsewhere along the following lines:

    ሂዮልደርሊን የተባለው ታዋቂ ጀርመናዊ ባለ-ቅኔ (ወንጌላዊው ዮሐንስ ራእዩን እንዳየባት በነገረን ደሴት ስም) “ፍጥሞ” በተሰኘ ግጥሙ “Doch wo Gefahr ist, da wächst das Rettende auch” (But where danger is, grows the saving power also = ርግጥ ነው፤ አደጋ ባለበት በዚያ ሥራይ/ታዳጊ/መድኅን ይበቅላል) ብሎ ነበር። በእኛም እንጂ፣ በእኛም እኮ “ብቅል የገደለውን ብቅል ያነሣዋል” የሚባል አባባል አለ። እንዲህም ስለኾነ፤ አገራችንን ያጠፋው ዐይነት የትምርት አደጋ ራሱ በራሱ መልሶ አገራችንን የሚያለማበት–የገደለውን የሚያነሣበት–ስልት እንዳለው ያን ስልት ለማግኘት መጣር ያለብን ይመስለኛል። ለዚህም ጥረት የመጀመሪያው ርምጃ፤ አደጋውን እንደአደጋነቱ ማወቅ ነው። ሃይዲገር ከላይ የተጠቀሰውን የሂዮልደርሊን አባባል ሲያብራራ አደጋው እና ሥራዩ/መድኑ ጎን ለጎን የሚኖሩ ነገሮች ሳይኾኑ አደጋው ቅሉ እንደአደጋነቱ ሥራይ/ታዳጊ/መድን መኾኑን እንዲህ ሲል ገልጦት ነበር፦ “Wo die Gefahr als die Gefahr ist, ist schon das Rettende… die Gefahr selber ist, wenn sie als die Gefahr ist, das Rettende” (Where the danger is as the danger, there the saving power is already thriving also = አደጋው እንደአደጋ ሲኖር ቢያ (ያኑ-ጊዜ) ሥራይ/መድኅን ነው።… ሥራዩ/መድኑ ራሱ አደጋው ቅሉ ነው፤ እንደአደጋነቱ ሲኖር (ሲ-ነው)።”

    But unfortunately, that generation seems to be at best “a weak branch” and at worst “a wildfire.” So nothing is left for me than to agree with the professor and to stick to a couplet poem (ጉባኤ ቃና) I composed upon completing my reading of his brilliant book called “Radicalism and Cultural Dislocation in Ethiopia, 1960-1974.” Here is the poem:

    ለኤርምያስ አብ ትውልደ-ሥሳ ጸዋሬ-ትንቢት ተጽዕቆ
    መንፈቆ ርኢነ ወኢርኢነ መንፈቆ


    “ትንቢትን/ጭንቅን የተሸከመ (ያረገዘ) የአባት ኤርምያስ/የሥሳዎቹን ትውልድ
    ከፊሉን አየን ከፊሉን አላየንም” ማለት ነው።

    (ትርጉሙን ማራቀቁን ለሌላ ጊዜ። የለም ጥቂት ላራቅቀው መሰል፦ ኤርምያስ እስራኤልን ይነቅል ይተክል ዘንድ እንደተሾመ ብትንቢቱ መጀመሪያ ነግሮናል። ምናልባት የኛም “ያ ትውልድ” ተራራ አንቀጥቃጩም፣ ምን ባዩም አነሣሡ ይነቅል ይተክል ዘንድ እንደነበረ ብንገምትም፤ እስካኹን ግን ነቀላውን እንጂ ተከላውን እንዳላየን ተመስጥሯል)

    እጅግ ውድ ፕሮፌሶር መሳይ፦ ባክዎ ቶሎ ቶሎ ይጻፉ። ቀጣዩም ትውልድ ቢኾን፤ ያወቀ ሲመስል በድንቁርና ዐለቋል’ኮ!

  4. ግሩም
    | #4

    Why “Ethiopian Elites” are so fragmented?

    1ኛ)ኢትዮጵያውያን የማሰብ ሃይላችንን ተጠቅመን በሰከነ መንገድ ረጋ ብለን ለማሰብና ቆንጆ ቆንጆ ስራዎችንም ለመስራት ተቸግረናልም አቅቶናልም፡፡አሁን ያለው ፖለቲካውም ሆነ አጠቃላይ ህይወታችን ምክንያታዊነትና ሞራል የጎደለው ፈፅሞ ግራ መጋባትና አለመረጋጋት የሰፈነበት ደመ-ነፍሳዊ እየሆነ ነው፡May be this is because our very survival basis(not that of the so called stereotypical hyped fashionable democracy) has been gradually severely deteriorating and hence we have been some how becoming some sort of unconscious Zombies deprived of our very humanity and hence thriving for mere survival. And may be due to this at the core level we have become devoid of binding classical intrinsic virtues and norms as a society and hence also devoid of our very human essence and dignity. So we better primarily and fundamentally reclaim our very intrinsic human essence and human dignity rather that that of the unfamiliar Western style stereotypical hyped fashionable bogus democracy.

    2ኛ)ሀገርና ህዝብ እመራለሁኝ ብሎ ላይ ታች የሚለው አብዛኛው ኢትዮጵያዊ ምሁርና የፖለቲካ ኤሊት የሚመራበት ግልፅ የሆነ ትርጉምና ፋይዳ ያለው የሕይወትና የፖለቲካ ፍልስፍና የጎደለው ነው፡፡ዛሬ በሀገራችን ከ70 በላይ የፖለቲካ ፓርቲዎች እንደ እድርና እቁብ አይነት እንደ አሸን የፈሉበት አንዱ ዋና ምክንያት በዚህ የተነሳ ነው፡፡የፖለቲካ ትግል መጀመሪያውም ሆነ ፍፃሜው የአስተሳሰብ ጦርነት ነው፡፡መልካም የምንለውን አስተሳሰብ ለማራመድም ሆነ መጥፎ አስተሳሰብ ነው የምንለውንም ደግሞ በተቃራኒው ለመታገል የምንችለው ደግሞ ግልፅ የሆነ ትርጉምና ፋይዳ ያለው የምንመራበት የሕይወትና የፖለቲካ ፍልስፍና ሲኖረን ነው፡፡

    3ኛ) ኢትዮጵያውያን ከእውነት ጋር ሳይሆን ከሀሰት ከአድርባይነትና ከሸፍጥ ጋር ከተወዳጀን ዘመናት አልፈዋል፡፡ይህ ደግሞ በራሱ ብሄራዊ የኢትጵያዊነት ባህል እየሆነ በአገዛዙ ብቻም ሳይሆን በተቃዋሚውም በህዝቡም ዘንድ በጥልቀትና በስፋት እንደ ካንሰር የተንሰራፋ አጠቃላይ የትውልድ ዝቅጥት መገለጫ እየሆነ የመጣ ጉዳይ ነው፡፡እውነት አርነት ያወጣችኋል የተባለው አባባል ሃሰት ሆኖብን በተቃራኒው ሀሰት ሸፍጥና አድርባይነት ወይንም በየኢምባሲው ደጃፍ እንደቁራ መጮህ አርነት ያወጣችኋል የተባልን ነው የሚመስለው፡፡ስለዚህም እውነተኛ ዘላቂ ነፃነት ወይንም አርነት እውነትን በመከተል ነው የሚገኘው እንጂ በሀሰት በሸፍጥና በአድርባይነት አይደለም፡፡

    4ኛ)አንድ ሰርዓት ወይንም አገዛዝ በተወሰነ መንገድ የህዝብ በህዝብ ከህዝብ የተገኘ ዋና አካል ነው፡፡ስለዚህም እንደ እንቁላሉና ዶሮው እንቆቅልሽ አንድ ሰርዓት ወይንም አገዛዝ የህዝቡ ውጤት ነው እንደዚሁም ህዝቡ የአንድ ሰርዓት ወይንም አገዛዝ ውጤት ነው፡፡ስለዚህም ህዝብ ዝም ብሎ መብቴ ነው ብሎ ከአንድ ስርዓት ወይንም አገዛዝ ዲሞክራሲን ወይንም ሌላ መልካም ነገር እለቱን በተአምር ለመጠየቅ ወይንም ለማግኘት አይችልም፡፡ምክንያቱም ከተፈጥሮ ህግ እንደምንረዳው ማናችንም የዘራነውን ነው ማጨድ የምንችለውና ስርዓቶች ወይንም አገዛዞች ሲሰጡን የማይችሉትን ነገር ዝም ብለን በጭፍን መጠየቃችን አጠቃላይ ቀውስ ከመፍጠር ውጪ የሚያመጣው ሌላ ነገር የለም፡፡አንዳንድ ጊዜም ህዝብ እንደ ህፃን ልጅ እየሆነ የሌለውን ነገር ቤተሰቡን እንደሚጠይቅና እንደሚያስጨንቅ እንደ ህፃን ልጅ እየሆነ ይታያል፡፡ይህም ብቻም ሳይሆን አንዳንድ ጊዜም ህዝብ ከእየሱስ ይልቅ በርባንን ሊመርጥ ሁሉ ይችላል፡፡ባጭሩ አንድ ሰርዓት ወይንም አገዛዝ ብቻም ሳይሆን ህዝብም ጭምር የችግሩም የመፍትሄው አካል መሆኑን በጥሞና መረዳት አለበት፡፡ጥረዝ-ነጠቅ ብልጣብልጥ ፖለቲከኞች የራሳቸውን የስልጣንና ሌላም ጥቅማ ጥቅም ለማስጠበቅ መረማመጃ ለማድረግ ሲሉ ህዝብን ያልሆነውን እንደሆነ ወይንም ሊሰጡት የማይችሉትን ነገር ስልጣን ላይ ከወጡ ለመስጠት እንደሚችሉ አድርገው እየሳሉና እየሸነገሉት ህዝባቸውን እየዋሹት ነው፡፡ስለዚህም ህዝቡ ነፃነቱን በራሱ ትግል ጭምር እንጂ ከፖለቲከኞች መጠበቅ ከንቱ ድካም ነው፡፡በዚህ ዘመን ከግብፅ ባርነት አውጥቶ ባህረ ኤርትራን የሚያሻግር የዘመኑ ሙሴ የለም፡፡So genuine and honest Ethiopian elites of any sort better help the mass in such a way that the mass becomes politically conscious enlightened and self confident having a capacity in order to eventually help itself.

    5ኛ)አጠቃላዩ ዓለምና ህይወት የፖለቲካ ስራና የፖለቲካ የስልጣን ጉዳይ ብቻ አይደለም፡፡ስለዚህም ፖለቲከኞች ብቻ የዓለምንና አጠቃላዩን ሕይወት እጣ ፈንታ እነሱ ብቻ እንዲመሩ መረን ሊለቀቁ አይገባም፡፡አሁን ያለው የሀገራችንም ሆነ የዓለም ችግር ከተራ ፖለቲከኞች ከምርጫ ዲሞክራሲና ከነፃ-ገበያ ጨዋታ አቅም በላይ እጅግ የተወሳሰበ ነው፡፡ስለዚህም ለስልጣን የማይስገበገቡ ነገር ግን ከፖለቲካ ስልጣን ውጪ ለአጠቃላዩ የሰው ልጅ አጠቃላይ ህልውናና ደህንነት መልካም ነገር ለማድረግ የሚችሉ ፈላስፎች ምሁራንና ጠበብት ፕሮፌሽናልስ ሁሉ የመፍትሄው አካል መሆን መቻል አለባቸው፡፡ለምሳሌ አሁን አለም እየተመራችበት ባለው የነፃ-ገበያ ስርዓት አካሄድ የሰው ለጅ ለገንዘብ ትርፍ(Money-Capital Accumulation through Money-Capital Sequencing) ብቻ ብሎ ለመኖር ከሚያስፈልገው(Basic Needs or Necessity for survival) ነገር ውጪ የፈለገውን(Luxurious extra things) ነገር ሁሉ ለማምረትና እንደ ሸቀጥ ለመሸጥ የማይችልበት ደረጃ ላይ እየተደረሰ ነው፡፡ይህ ደግሞ ምክንያቱ ይህች ምድር የያዘችው የተፈጥሮ ሀብት ውስን ስለሆነ ነው፡፡በዚህ የተነሳም ሀገራዊ ድንበር(Nation-State) ትርጉም አልባ የሚሆንበትና የምድር ሃብት ሁሉ የጋራ የሰው ልጅ ሁሉ ሀብት ነው መባሉ የማይቀር ታሪካዊ ሂደት ሊሆን ይችላል፡፡በቀዝቃዛው ጦርነት ዘመን ኮሙኒዝምን መዋጋት የሚለው ሽፋን አሁን ደግሞ አሸባሪነትን መዋጋት በሚል ሽፋን ዛሬ ዓለም ከቀዝቃዛው ጦርነት በባሰ ሁኔታ ሌላ አጠቃላይ አለመረጋጋትና ቀውስ ውስጥ እየገባች ያለችው በዚህ የተፈጥሮ ሀብት መቀራመትና የሸቀጥ ማራገፊያ ገበያ ፍለጋ የተነሳ ነው፡፡በዚህ የተነሳም ነፃ-ገበያውም ነፃ-ገበያ መሆኑ ቀርቶ ሊበራል-ዲሞክራሲውም ሊበራል-ዲሞክራሲ መሆኑ ቀርቶ ግሎባል ካፒታሊዝም በሂደት ስሙን ቀይሮ ሞኖፖሊ ወይንም ኦሊጎፖሊ ካፒታሊዝም ሆኖ ዞሮ-ዞሮ ግን ወደ እዝ-ኢኮኖሚ Command-Economy በሂደት ማምራቱ የማይቀር ታሪካዊ ሂደት ሊሆን ይችላል፡፡ይህንን እውነታ ደግሞ የግሎባል ካፒታሊዝም የበላይ ጠባቂ ሃብታም ልሂቃኑ ሳይቀሩ ጠንቅቀው የሚያውቁት ጉዳይ ነው፡፡ዛሬ የሰው ልጅ ለገንዘብ ትርፍ ተብሎ በላቦራቶሪ የተፈጠረ ምግብ(GM=Genetically Modified) እንዲበላና ህይወቱ በአጭር ጊዜ እንዲቀጠፍ እየተደረገ ነው፡፡በቢል ጌትስ የእርዳታ ድርጅት አማካኝነት ኢትዮጵያ በምግብ እራሷን እንድትችል ይደረጋል እየተባለ የሚወራውም ወሬ በዋናነት ለገንዘብ ትርፍ ተብለው የተመሰረቱ እንደ Monsanto አይነት አለም አቀፍ Agri-Business ኩባንያዎች ይህንን በላቦራቶሪ የተፈጠረ ምግብ(GM=Genetically Modified) በኢትዮጵያ እንዲያስፋፉ ታስቦ ነው፡፡በህክምናውም ዘርፍ የህዝብ ብዛትን ለመቀነስ(Depopulation) ተብሎ እየተደረገ ያለው የረቀቀና የተቀነባበረ ሴራ አደገኛነቱ ልብ የተባለ አይመስልም፡፡የህክምናው ዓለም በራሱ በተለያየ መንገድ እያሳመሙ መልሶ በማዳን የገንዘብ ማግኛ ቢዝነስ ስራ እየሆነ ስለመጣ የሰው ልጅ አስቀድሞ ለበሽታ ከሚያጋልጡት ማናቸውም ሁኔታዎች ቅድሚያ እራሱን መከላከልን የሚያስተምርና የሚያራምድ አይደለም፡፡Under the current global social order that is well designed and established mainly aimed for money profiteering, our way of life itself is gradually evolving to become so sickening and hazardous. Life and life-support systems are very much endangered to a critical point.
    Like life is a day to day experience then the opposite of life which we call death is also similarly a day to day experience in that we not only live every day but also we virtually die every day and our life expectancy is incapacitated bit by bit and step by step.እንደዚሁም የገንዘብ ትርፍን ብቻ በዋናነት ማእከል አድርጎ የሃይል አቅርቦት ፍላጎትን ለማሟላት ተብሎ እየተሰራበት ያለው ተገቢው የደህንነት ቁጥጥር የጎደለው የኒውክሊየር ሃይል የማመንጨት አካሄድም የሰውን ልጅ ወደ ከፍተኛ የህልውና አደጋ ውስጥ እየከተተ ያለ ነገር ነው፡፡በጃፓን የተከሰተውንና አሁንም ከፍተኛ አደጋ ያዘለውን ክስተት ማስታወስ ይቻላል፡፡ይህንን ሁሉ አጠቃላይ የአለምንና የሰውን ልጅ ችግር ፖለቲከኞች ብቻቸውን መፍትሄ ሲሰጡት አይችሉም፡፡So every body has to be politically motivated and involved for the sake of the very survival of humanity in general.ሌላው ከዚህ ጋር በተያያዘ አሁን ያለውን የሀገራችንን አጠቃላይ ሁኔታ ልብ ብሎ ላጤነ ሰው ድህነትን ለማጥፋት ድሆችን ማጥፋት የተባለው አባባል ተግባራዊ እየሆነ ያለ ይመስላል፡፡ስርዓቱ ለሰው ልጅ ህይወት ፈፅሞ ክብር አይሰጥም፡፡ለጥቂቶች የስርዓቱ ታማኞችና አራማጆች የአስቸኳይ ትርፍና ሀብት ማከማቻነት ተብሎ በልማት ሽፋን የሚሰራው ወንጀል አሳዛኝ ነው፡፡ማንኛውም የሚወጣ ህግም ሆነ የሚመጣ ልማት ዞሮ ዞሮ መጨረሻው ለሰው ልጅ ደህንነት ህልውና ልማት ጥቅም ነው መዋል ያለበት፡፡አሁን ኢትዮጵያ ውስጥ እየተካሄደ ነው የሚባለው ልማት ለብዙሃኑ ኢትዮጵያውያን ጥቅም ሳይሆን ለጥቂት የስርዓቱ አገልጋዮችና ለሌሎች ባእዳን ጥቅም የታሰበ ይመስላል፡፡ኢትዮጵያ በብድርም ሆነ በእርዳታ ብትሰለጥን ብታድግ ዋና ተጠቃሚው ብዙሃኑ የኢትዮጵያ ህዝብ ካልሆነ በስተመጨረሻ ፋይዳው ምንድን ነው?ዞሮ ዞሮ ግን የሀገር ግንባታውና ሀገርን የማዳን ስራው የፖለቲከኞችና የፖለቲካ ፓርቲዎች ጉዳይ ብቻ ተደርጎ ለእነሱ ብቻ መተው የለበትም፡፡በሁሉም የስራ መስክ እና ሙያ የተሰማሩ ኢትዮጵያውያን የሀገሬና የዓለም ጉዳይ ያገባኛል ማለት መቻል አለባቸው፡፡ችግሩ የእያንዳንዳችን የሁላችንም እንደመሆኑ መጠን መፍትሄውም እንደ አቅማችን ከሁላችንም መመንጨት መቻል አለበት፡፡

    6ኛ)የቀዝቃዛው ጦርነት በምእራቡ አለም በተለይም አሜሪካንና እንግሊዝን ዋና ማእከል ባደረገው የካፒታሊስቱ ጎራ ጊዚያዊ አሸናፊነትና ራሽያን ማእከል ባደረገው የሶሻሊስቱ ጎራ ጊዚያዊ ተሸናፊነት ለጊዜው ካከተመ ከ20 ዓመታት በኋላ ኢትዮጵያ ውስጥ ያለውን ችግር ይህንን የፈረደበት የምርጫ ዲሞክራሲን ብቻ መሰረት አድርጎ አጠቃላይ ችግሩን ከሶሻሊስት ርእዮተ-አለም አስተሳሰብ ጋር ሙሉ በሙሉ ማያያዙ በአንድ በኩል ምሁራዊ ድንቁርና ሲሆን በሌላው በኩል ደግሞ ሆነኝ ተብሎ እየተፈፀመ ያለ ምሁራዊ አድርባይነትና ሻጥር ይመስለኛል፡፡በቁጥር 3 እንዳልኩት እውነትን መናገር እየከበደን የመጣ አንዱ ትልቅ ፍርሃታችን ካልሆነ በስተቀር አንተም ሆንክ ሌሎች መሰል ምሁራን ስለ ሶሻሊዝምና ኮሙኒዝም ኢ-ዲሞክራሲያዊነት የምትሰብኩትን ያህል አሁን ባለንበት አለም አቀፍ ቀውስ ወስጥ የዓለም ብቸኛ ስርዓት ስለሆነው ስለ ግሎባል ካፒታሊዝም ምንም ትንፍሽ ሰትሉ አትደመጡም፡፡ግሎባል ካፒታሊዝም በራሱ ግለኛ ጦረኛና ተስፋፊ ነው፡፡ይህንን ማመንና መረዳት ያልቻለ ፖለቲከኛና ምሁር በዲሞክራሲ ሽፋን ባያምታታና ግራ ባያጋባ ጥሩ ነው፡፡

    7ኛ)በመሰረቱ ዓለም እየተመራች ያለችው ከውጪ በምናውቃቸው ፖለቲከኛ ዲሞክራቶች ወይንም ሶሻሊስቶች ወይንም አምባገነኖች ብቻ ሳይሆን ከዚህም በበለጠና በዘለለ በረቀቀና በተቀነባበረ መንገድ ከእነዚህ በስተጀርባ ባሉ አለምን በመዳፋቸው ስር ለመቆጣጠር በሚፈልጉ ምስጢራዊ የግሎባል ካፒታሊዝም የበላይ ጠባቂ ሀብታም ኢሊቶች ወይንም ኦሊጋርኬዎች ነው፡፡ስለዚህም ከውጪ የምናያቸው ሀዝብን የሚጨፈጭፉና የሚያሰቃዩ አብዛኞቹ አክራሪ ሶሻሊስቶችና ኮሙኒስቶች በሶሻሊዝምና በኮሙኒዝም ሽፋን የሚያምታቱ የግሎባል ካፒታሊስቱ ቅጥረኞች ከመሆን ውጪ እውነተኛ ሶሻሊስቶችና ኮሙኒስቶች አይደሉም፡፡በዲሞክራሲ ሽፋን ዲሞክራት ነን የሚሉትም እንደዚሁ፡፡So we have to broaden our horizon of thought and understanding beyond the mere shallow traps of Socialism VS Capitalism. We better stop thinking in black and white terms regarding Socialism VS Capitalism because there is Socialism in Capitalism and also there is Capitalism in Socialism. But rather I advise that we deconstruct things and eventually better think in terms of Evil Vs Good, Humanity Vs In-humanity, pro-life Vs anti-life because eventually at the deepest level things boil down to this primary and elementary end-game motives and intentions.
    ምንም አይነት ሃይማኖት ወይንም ርእዮተ አለም እንከተል ብቻ ዞሮ ዞሮ ግን የምንሰራው ስራ በስተመጨረሻ ለሰው ልጅ መልካምነት ከሚያበረክተው አስተዋፅኦ ጋር በተያያዘ የጋራ በሆነ የሰብዓዊነት ሚዛን የሚመዘን ነው የሚሆነው፡፡ስለዚህም እኔ ሶሻሊስት ነኝ ወይንም እኔ ካፒታሊስት ነኝ ብሎ ማወናበድና በሰው ልጅ ላይ ወንጀልና ክፉ ስራ ለመስራት የሚያስችል የይለፍ ፍቃድ የሚሰጥ መሆን የለበትም፡፡ምክንያቱም የሰው ልጅ በህገ-ልቦናና በህሊናው ጭምር የሚዳኝ ፍጡር ነውና፡፡So eventually the merits and demerits of any ideology or religion can be judged based on humanity and based on good Vs Evil.የሰው ልጅ እኮ ብዙ እርቀት ሳይሄድ ግልፅና አጭር የሆኑት አስርቱ ህግጋት ለመመሪያነት በራሳቸው ይበቁት ነበር፡፡

    8ኛ)የፀረ-ኮሎኒያሊዝም ትግል ዋና ፋና ወጊ የሆነችው ኢትዮጵያ ለመላው ጥቁር ህዝብ የነፃነት ትግል ዋና ፋና ወጊ በመሆኗ የተነሳ የአፍሪካንና የታዳጊውን ዓለም ህዝብ የተፈጥሮ ሃብት ለመቀራመት የሚፈልጉት ተስፋፊ ምእራባውያን መንግስታትና የግሎባል ካፒታሊስቱ ልሂቃን ይህችን ታሪካዊ ሀገር ግለኛ ተስፋፊና ጦረኛ ለሆነው ለግሎባል ካፒታሊዝም መስፋፋት እንደ ዋና እንቅፋት በመቆጠሯ የተነሳ ከፍተኛ የሆነ ጥርስ ተነክሶባት ነበር፡፡አሁን ጊዜውን ጠብቆ ኢትዮጵያ ይህንን የቂም በቀል እዳ ነው በቅጠረኛ ወያኔ እየገፈገፈችና አበሳዋን እያየች ያለቸው፡፡ምእራባውያንም ይህንን ለማድረግ ያስፈለጋቸው ነገር እንደ ወያኔና ሻእብያ ላሉ የሀገር ውስጥ ቅጥረኛ ልሂቃን በብድርና በእርዳታ የገንዘብና የምክር እርዳታና የደህንነትና የሚሊታሪ ጥበቃ ማድረግ ብቻ ነው፡፡የምርጫ ዲሞክራሲውን ለጊዜው ወደጎን እንተወውና አሁን የሚታየው እንደ ኢፈርት ያለው በኢኮኖሚው ዘርፍ የሚታየው የአንድ ዘር የበላይነትና በተቃራኒው ደግሞ የተንሰራፋው የብዙሃኑ ህዝብ ወደ ከፋ ድህነትና ስደት መገፋት የዚህ የግሎባል ካፒታሊዝም ኒዎ-ሊበራል ኒዎ-ኮሎኒያሊዝም ኢምፔሪያሊስታዊ ፕሮጀከት አካል ነው፡፡በዚህ የተነሳም የኢትዮጵያ አጠቃላይ ችግር የመላው ታዳጊው ዓለም ችግር አካል ነው፡፡የኢትዮጵያን አሁን ለየት የሚያደርገው ግን አሁን ባለው ቅጥረኛው ዘረኛውና ዘራፊው ወያኔ የተነሳ ለዘመናት ከቅኝ ግዛት ተስፋፊዎች ጥቃት ሉአላዊነቷን በተወሰነ ሁኔታ ከሌሎች አፍሪካና ታዳጊው ሀገራት በተሻለ ጠብቃ የኖረችው ኢትዮጵያ የግሎባል ካፒታሊዝም ኒዎ-ሊበራል ኒዎ-ኮሎኒያሊዝም ኢምፔሪያሊስታዊ ፕሮጀከት አዲስ መጥ ምርኮ መሆኗ ነው፡፡Ethiopia is a new successful recent conquest in the history of colonialism after so many strives to colonize it.ዛሬ በኢትዮጵያ ህዝብ ላይ ወያኔ እያደረሰ ያለው በታሪክ ያልታየ አፈና ዝርፊያ ማዋረድ ማኮላሸት ማዝረክረክ እርስ በርስ ማናከስ በዘመነ ቅኝ ግዛት ያልተፈፀመውን አሰራር ለማካካስ ተብሎ አሁን ተግባራዊ እየተደረገ ያለ ነው የሚመስለው፡፡አሁን ወያኔ እየሰራ ያለው ለዘመናት ተጠብቆ የቆየውን የኢትዮጵያዊነትን ታሪክና ማንነት የማጥፋት የረቀቀና የተቀነባበረ ሴራ አካል ነው፡፡Virgin and historical Ethiopia is now being savagely raped, spoiled and devoured by Global Capitalism through surrogate neo-colonialism by using stooge TPLF and EPLF. What is needed to rape is only money.እውን ዛሬ የሚታየው ግብረ-ሰዶም ስደት አስገድዶ ህፃናትን መድፈር ግብረ-ገብነት ማጣት ለከት ያጣ ግለኝነት የሀገርና የህዝብ ብሄራዊ ስሜት ማጣት ወዘተ በደርግ ዘመን ባለው ሶሻሊዝም ነበርን?In order to create a homogenous global society subservient to global capitalism and global governance then nation-state identity has to be severely weakened and eventually perished. Ethiopia is one of the very impediments with its remarkable and overwhelming history, culture and identity that is deemed such an obstacle for global capitalism and global governance. That is why there is such an insidious multifaceted and deep-rooted war against our history, culture and identity. We better understand that TPLF is in short undertaking surrogate Neo-colonialism as a stooge client-regime very subservient to Global Capitalism and its neo-liberal and neo-colonialism imperialistic projects.

    9ኛ) ሌላው ኢትዮጵያ ውስጥ የመደብ ክፍፍል እና የመደብ ትግል የሚባለው ነገር እውቅና ያለው አይመስልም፡፡No issue discussed regarding Class-Struggle ,Class-Structure and Class-Consciousness.አብዛኛው ፖለቲከኛውና ምሁሩ ኤሊት ዲሞክራሲ አምባገነን እያለ ከማቀንቀን ውጪ በራሱ ለየትኛው የህብረተሰብ ክፍል እንደቆመ በቅጡ ግልፅ አይደለም፡፡አሁን ባለው ነባራዊ እውነታ አብዛኛው ኢትዮጵያዊ ፖለቲከኛውና ምሁሩ ኤሊት ለታይታ በአፍ ደረጃ ለታችኛው የህብረተሰብ ክፍል እንደቆመ ቢያወራም ቅሉ ግን በአጠቃላይ ህይወቱ ግን አውቆም ይሁን ሳያውቅ ከላይኛው የግሎባል ካፒታሊስቱ ሀብታም ልሂቃን ጋር የወገነ ነው የሚመስለው፡፡ይህ የህብረተሰብ ክፍል ህዝቡን የሚፈልገው በምርጫ ሰሞን ለድምፅ ብቻ ሲሆን በተረፈ በሌላ ጊዜ ያለው ውሎውና አጠቃላይ ህይወቱ ግን ከዚህ ድኃ ህዝብ ፈፅሞ የራቀ ነው፡፡በዘመነ ግሎባል ካፒታሊዝም የምርጫ ዲሞክራሲ ተራውን ህዝብ ለማታለያና ለስልጣን መወጣጫ ህጋዊ ሽፋን መስጫ ብቻ ነው፡፡በዘመነ ሎባል ካፒታሊዝም ያለውን የምርጫ ዲሞክራሲ ለመረዳት ግብፅን ማየት በራሱ በቂ ነው፡፡በዚህ የተነሳም ሰይጣንም ላመሉ ቅዱስ መፅሀፍ እንደሚጠቅሰው ሁሉ አብዛኛው ምሁርና ፖለቲከኛመን አምባገነን ዲሞክራሲ ነፃ-ገበያ ከማለት ውጪ ማን ለምን ለማን እንዴት እንደሚታገል ብዙም ግልፅ አይደለም፡፡ሊበራል-ዲሞክራሲና ነፃ-ገበያ ነው የምንከተለው እያሉ የግሎባል ካፒታሊዝምን ግለኛ ጦረኛና ተስፋፊ ባህሪ በቅጡ ሳይረዱ የዓለም ባንክ ጭምር ፈንድ እያደረገ የኢትዮጵያ ገበሬ ሲፈናቀል ግን ለምን ገበሬ ተፈናቀለ ማለት እርስ በርሱ የሚቃረን ነገር ነው፡፡What we call predatory Finance-Capitalism looks like this.በዚህ እይታ ደግሞ አንድ የውጪ ባለሃብት ኢትዮጵያንና ህዝቦቿን እንዳለ በሃራጅ ልግዛቸው ቢል ነፃ-ገበያ ነውና ሊፈቀድለት ነው ማለት ነውን?የታችኛውን ድሃ የህብረተሰብ ክፍል የመኖር ህልውናውን ከተስፋፊ የገንዘብ ባርነት(Predatory Finance-Capitalism) እነዴት ነው የምንታደገው? Class-Struggle, Class-Structure and Class-Consciousness የሚለውን በቅጡ ሳንረዳ ዲሞክራሲ ነፃ-ገበያ በማለት ብቻ የታችኛውን ድሃ የህብረተሰብ ክፍል ችግር ያን ያህል ልንቀርፍ አንችልም፡፡ፍትሃዊ የህብት ክፍፍል በሌለበትና ጥቂቶች የምድር-ገነት ህይወት ብዙሃኑ ህዝብ ደግሞ የምድር-ገሀነም ህይወት እየመራ ባለበት ሁኔታ ስለ ምን አይነት ዲሞክራሲና ነፃ-ገበያ ነው የምናወራው እረ?ህዝብ በነፃ-ፕሬስ የሚለፈልፈው ወይንም በሳጥን ውስጥ የምርጫ ካርድ የሚጨምረው እኮ ዝም ብሎ ይህንን የማድረግ አባዜ ስላለበት ሳይሆን በስተመጨረሻ ፍትሃዊ ህይወት ለመምራትና መሰረታዊ ፍላጎቶቹ እንዲሟሉለት ነው፡፡This is the end-game.አሁን ባለው አሰራር ደግሞ ዲሞክራሲ ወይንም ነፃ-ገበያ እየተባለ ቢወራ ግሎባል ካፒታሊዝም እንደ ስርዓት ብዙሃኑን እየገፈተረ እያስወጣ በተቃራኒ ደግሞ የጥቂቶችን ህልውና ደህንነት ፍላጎት ጥቅም የሚያስጠብቅ ከመሆን የዘለለ ፋይዳ አልሰጠም፡፡So the issue regarding Class-Struggle ,Class-Structure and Class-Consciousness has to be very much discussed.

    10ኛ) አክራሪነት ያለበት የብሄር የሃይማኖትና የፆታ ክፍፍል ጥያቄ አርተፊሻል ልዩነትን በመፍጠር የታችኛው የህብረተሰብ ክፍል ሰብዓዊነትን መሰረት አድርጎ በጋራ ጠላቱ ላይ አንድ እንዳይሆን በግሎባል ካፒታሊስቱ ልሂቃን በረቀቀና በተቀነባበረ መንገድ የተሸረበ የከፋፍለህ ግዛው ሴራ ነው፡፡Our inherent main problems mainly originate from our being human not the other way round. As a human being we have so many common intrinsic binding traits that dividing traits.
    አክራሪ የእስልምና ሃይማኖት ተከታይ ናቸው የሚባሉት የሳኡዲ አረብያ ካታር ባህሬን ኩዌትና ሌላም አረብ ሀገራት ሀብታም የሞናርኪ አገዛዞች ከምእራቡ አለም የክርስትና እምነት ተከታይ ተመሳሳይ ሀብታም ነገስታትና ሮያል ፋሚሊ ጋር አብረው ፌሽታ ያደርጋሉ ፡፡ነገር ግን የታችኛው ድሃ የህብረተሰብ ክፍል ግን አክራሪነትና አሸባሪነት እየተባለ እርስ በርሱ ይባላል፡፡ሃብታሞቹ የግሎባል ካፒታሊስት ልሂቃን በረቀቀና በተቀነባበረ መንገድ የምድር ገነት የቅንጦት ህይወታቸው አንድ ሲያደርጋቸው የምድር ገሃነም ህይወት እየመራ ያለው የታችኛው ድሃ የህብረተሰብ ክፍል ግን ይባስ ብሎ በዘር በሃይማኖት በፆታ ወዘተ አርተፊሻል ልዩነት እየተፈጠረለት እርስ በርሱ እየተባላ ይተላለቃል፡፡የዚህ ቅኔው ምንድን ነው?ግሎባል ካፒታሊዝም እንደ ስርዓት የጥቂቶች ደህንነት ህልውና ፍላጎት ጥቅም የሚጠበቅመበት ስርዓት ነው፡፡ስለዚህም ይህ ስርዓት እንደ ስርዓት የጥቂቶችን ደህንነት ህልውና ፍላጎት ጥቅም ለማስጠበቅና በተቃራኒው ደግሞ ብዙሃኑን ህዝብ ለማግለል የግድ ይህ አይነት የተወሳሰበ የረቀቀና የተቀነባበረ Hierarchical Class-Structure መፍጠር አለበት፡፡This is how the law of the pyramid works.ስለዚህም ዛሬ ወያኔዎች በዘር ሀረግ ተቆላልፈው ይህ አይነት ፖለቲካዊና ኢኮኖሚያዊ የስልጣን ቦታ ላይ በበላይነት የተቆናጠጡት ምእራባውያን ነጮች ከወያኔዎች የትግሬ ዘር የተለየ ፍቅር ስለያዛቸው አይደለም፡፡ዋናው ቁምነገር ግን የብሄር ጠበቃ ነን የሚሉትን ሀገር በቀል ልሂቃን መርጦ በጥቅምና በስልጣን መያዝ ስለሆነ ብቻ ነው፡፡This is how Hierarchical Class-Structure is created and established.ለዚህም ነው የብሄር የሃይማኖትና የፆታ ክፍፍል ሳይኖር የታችኛውን የህብረተሰብ ክፍል አንድ የሚያደርጉ ህብረ-ብሄራዊና ናሽናሊስት ሃይሎች በምእራባውያን የማይወደዱትና የማይደገፉት፡፡ነገር ግን በተቃራኒው የብሄር የሃይማኖት ወዘተ አክራሪዎች ደግሞ ይፈለጋሉ፡፡Extremism or fundamentalism in any form is exclusive and marginalizing the majority mass so that it creates the desired Hierarchical Class-Structure conducive for Global-Capitalism inner workings.ሌላው በሀገራችን ያለው አርተፊሻል የሆነ የብሄር አቀንቃኝነት ህብረ-ብሄራዊ ስሜትና ከዚያም Nation-State Sovereignty ስለሚያጠፋ በስተመጨረሻ ለግሎባላይዜሽን አመቺ ሁኔታን ይፈጥራል፡፡ማለትም ኢትዮጵያውያን በብሄር በሃይማኖት ተናክሰውና ተከፋፍለው በኢትዮጵያዊነት መንፈስ አንድ ካልሆኑ ሌላ አንድ የሚያደርጋቸው ነገር ከኢትዮጵያዊነት የሰፋውና ሸቀጥን በአንድ ላይ እንድንጠቀም የሚያደርገን ግሎባላይዜሽን ነው ማለት ነው፡፡So we better understand that there is a paradox in that on one side we are disunited as an Ethiopian based on ethnicity or religion and on the other faced we are more united under globalization.አሁን ባለው የግሎባል ካፒታሊዝም አሰራር ሁለት ወሳኝ ጥያቄዎች ናቸው ያሉት፡፡አንደኛው ሀገራዊ ሉአላዊነት(Nation-State Sovereignty) ሲሆን ሌላው ደግሞ ይህንን ሀገራዊ ሉአላዊነት እየገፈተረና እየጣሰ ያለው ኢምፔሪያሊስታዊ የተስፋፊነት ባህሪ ያለው ግሎባላይዜሽን ወይንም Global-Governance ነው፡፡ከዚህ ውጪ ግን የብሄር ጉዳይ ወይ ወደ ግሎባላይዜሽን ወይንም ወደ ሀገራዊ አደረጃጀትና ሉአላዊነት(Nation-State Formation and Sovereignty) የሚያመራ ዝም ብሎ ያለ መረማመጃ ድልድይ እንጂ ያን ያህል በራሱ እራሱን የቻለ የራሱ የሆነ የተረጋጋ የእድገት ደረጃ(Viable and Equilibrium Stable State) ያለው ነገር አይደለም፡፡አሁን ባለው የሀገራችንና የዓለም ተጨባጭ ሁኔታ የኢትዮጵያ ብሄር ብሄረሰቦች የለም ከኢትዮጵያዊነት ወጥተን ሌላ የራሳችንን ነገር እንፈጥራለን ቢሉ ከኢትዮጵያዊነት ማንነት በአንድ በኩል ቢያመልጡ በሌላ በኩል ደግሞ የሚጠብቃቸው ምንድን ነው ቢባል አካባቢያዊ ውህደት(Regional Integration) ነው፡፡So the more push to disunite Ethiopiawinet based on ethnicity towards small and weak states shall push towards the other end of globalization based on regional integration.ስለዚህም ኢትዮጵያ ውስጥ አሁን ያለው የብሄር ጉዳይ የአንድ ሰሞን የፋሽን ልብስ ከመሆን አያልፍም፡፡However as far as I understand the world needs some sort of order based on “Viable and Equilibrium Stable State” of hierarchical structures of societies.However still the integrity of Nation-State has to be respected and protected and lest things shall lead to unmanageable global chaos if sectarianism and ethnicity on one extreme side and globalization on the other extreme sides perseveres to push and pull with such effort. As is said and rumored the chaos deliberately perpetrated based on sectarianism and ethnicity in 3rd world nations is finally in order to eventually realize be it globalization or the New-World-Order or be it Neo-Colonialism.

    በስተመጨረሻ የምለው ነገር ኢትዮጵያውያን የማሰብ ሃይላችንን ተጠቅመን በሰከነ መንገድ ቆምና ረጋ ብለን እያደረግን ያለውን ጥሩም ሆነ መጥፎ ነገር በጥሞና ለማሰብና ከዚያም መጥፎ አስተሳሰቦችንና ተግባራትን አስወግደን በምትኩ ቆንጆ ቆንጆ ስራዎችን ለመስራት እግዚአብሄር ይርዳን፡፡The fight is also eventually between the domain of evil and the domain of good and not as such the other way round as it is misleadingly presented. And to which domain we belong? If our intentions and motives are destined for good then there is no reason we shall not understand and unite in the long run even though we temporarily disagree and fight one another. I think so that most of us do not want for evil to prevail. As there is a saying that “All that is necessary for the triumph of evil is good men do nothing.” then let’s us not keep quiet when evil is prevailing.

    God Bless Ethiopia!!!

  5. ጉረኞች
    | #5

    ሰላም ግሩም
    “ዛሬ የሰው ልጅ ለገንዘብ ትርፍ ተብሎ በላቦራቶሪ የተፈጠረ ምግብ(GM=Genetically Modified) እንዲበላና ህይወቱ በአጭር ጊዜ እንዲቀጠፍ እየተደረገ ነው፡፡” ለመቃወም ብዪ አይደለም:: ነገር ግን የ GM ጉዳይ አንተ እንደምትለውና በአብዛኛው በሶስተኛው አለም ተቀባይነት እያገኘ የመጣው እምነት ከሳይንስ እጅግ በጣም የራቀ ነው:: GM actually has a lot of benefits for third world agriculture productivity. The concerted propaganda by Environmentalist to fight back against corporations like Monsanto has a lot scientifically unfounded and distorted theories. Please study it closely. የሚያሳዝነው እነ ዶ/ር ተወልድ ገ/እግዚአብሂርን የመሳሰሉ እውቅ ሳይንቲስቶቸ ጨምሮ በዚህ ፕሮፓጋንዳ መስማራታቸው ነው:: With the exception of terminator seeds, Ethiopian farmers will benefit if our agricultural scientists utilize the technology to increase the productivity of highly exploited farm land.

  6. ግሩም
    | #6

    ሰላም ጉረኞች
    As for the issues of GMO google ” F. William Engdahl” and then you will find so many things written about GMO by this knowledgeable intellectual.
    This knowledgeable intellectual has also written such a very known book called “Seeds of Destruction”


Comments are closed.